પાંસળીએ પાંસળીએ લીલાછમ્મ ટહુકા હતા.
કાળમીંઢી કોતરે ઘુઘવતા મૌનના પડઘા હતા.
બંધ-બારણે દસ્તક દેતા રહ્યા સ્મરાણો બધા,
નામ વગરના સરનામા અડધા, અધુરા હતા.
એક દિવસ સપનુ જોયુ કે અમે નકાબ બન્યા,
દરેક નકાબ સુધી જોયુ તો નક્લી ચહેરા હતા.
ઊમટયુ'તુ શ્વાસમાં ગામ સહિત આખુ પાદર,
મીઠા કલશોર વચ્ચે ખાલીખમ્મ વગડા હતા.
અમને બેઉ ચહેરા એક જેવા જ લાગ્યા યારો,
એક હથેળીમાં છળ, બીજી હથેળીમાં ખુદા હતા.
બે-ચાર કકડા બરફ નાખી, સુરજને પી ગયા,
તોયે અંધ મધુશાળામાં થોડા ઘણા તડ્કા હતા.
'હિતુ', આંખોથી જ રસપાન કરી શકયા કેવળ,
ન માણ્યા ક્દી, કિસ્સા જીવનના રજસ્વલા હતા.
ડો.હિતેષ મોઢા
મારી આ ગઝલ બર્ડાઇ-જ્યોત ડિસેમ્બર ૧૯૯૭ માં પ્રકાશિત થઇ છે.
No comments:
Post a Comment