દુબઈના 'અલ શુકર' મેગા મોલમાં રોજની માફક વિદેશી સહેલાણીઓની હળવી કહી શકાય તેવી ભીડ હતી. કદાચ મોલની વિશાળતાના કારણે ભીડ નાનકડી થઈ જતી હશે!!! ''ડેન્ની પોસે'' શો-રૂમમાંથી બહાર નીકળી એક આધેડ વયનું યુગલ હાથમાં શોપીંગ બેગ્સ લઈને એસ્કેલેટર તરફ ગયું.
જેવુ એસ્કેલેટર ગ્રાઉંડ ફ્લોર પર તરફ સરકી રહ્યુ હતું, ત્યારે બાજુના એસ્કેલેટર પર એવડી જ વયનું એક યુગલ ઉપરના માળ તરફ જઈ રહ્યુ હતું. તેવામાં બાજુના યુગલમાંથી એક વ્યક્તિનું ધ્યાન આ યુગલ તરફ વળ્યુ અને આંખોમાં હળવુ અચરજ દર્શાય ન આવે, એ હેતુથી એ વ્યક્તિએ પાંપણને પલકાવી નજરને નીચે સોપાન પર સરકાવી.
ગ્રાઉંડ ફ્લોર પર ઉતરતાંની સાથે 'તમે અહિ ઉભો હું સામેના શો-રૂમમાં લટાર મારીને આવું છું'. કહેતા મહિલા શોરૂમ તરફ ચાલી .... આ બાજુ, પેલી વ્યક્તિ ગ્લાસની રેલીંગ પકડીને નીચે એકીટશે જોવા લાગી.
નજરને માળોના ઉંચ-નીચ ક્યાં નડે છે? સાદા બાફ્તા સુતરાઉના સાઈઝ & શેપલેસ ઝભ્ભા લેંઘામાં સજ્જ, અને તેલથી ચપટ્ટ ઓળેલા વાળ.... અને કાબરચીતરી દાઢી... નજર એ ચહેરાને નીરખતી રહી. અને હ્રદયના તળીયે સમી ગયેલો સાદ નામ બનીને કંઠે આવી ગયો, સાથે જમી ગયેલી ખરાશ પણ. પરંતુ આ એ જ ?? ક્ષણ ભર માટે બુદ્ધિએ ચમકારો દેખાડયો.
લાગણી વસંત થઈ મહોરી ઉઠી,ને ટહુકો કર્યો હાં એ પલાશ જ છે, પણ આટલો બદલાવ??? 'હવે તે ૪૫ નો થયો બદલાવ તો હોય ને ? ' 'તો શું થયું? હુ પણ ૪૫ની જ છું અને મારો મિસ્ટર તો ૪૮ નો છે તો પણ ફેશન... ',......., .......,
મનના પટ્ટ પર કાલ્પનિક સંવાદોની હળવી આપ-લે થઈ આવી. સવાલ કરનાર ને જવાબ આપનાર પણ પોતે. જાણે એક પાત્રીય નાટક. સંવાદની હારમાળામાં નાટકના અંકો સાથે નૈપથ્ય પણ બદલાય ગયુ.
અને અતિતના રંગ મંચ પર લઈ ગયુ. છેક ૨૭/૨૮ વર્ષ પહેલા. જાણે પડદો ઉઘડે તેમ દ્ર્શ્યો ઉઘડવા લાગ્યા. પાંચે પાંચ કોલેજના કેમ્પસમાં હાઈ ફેશનેબલ અને વરણાગી યુવાનમાં પલાશનું નામ મોખરે હતું. તેના સોહામણો ચહેરો તો શહેરી ચર્ચાનો વિષય હતો. કહેવાતું કે ઈશ્વરે તેને ફુરસદે ઘડયો છેં. અને ઘડાયા બાદ ખુદ ઈશ્વર તેના રૂપ-રંગથી અંજાઈ ગયો હશે !!!! આથી તેને ઘણુ બધુ આપી દીધુ.
વાત કરવાની છટ્ટા!!, ભણવામાં અવ્વલ, ફેશનમાં મોખરે. નમ્રતા-વિવેક બુદ્ધિમાં સમજુ પણ શરમાય જાય. હિંમત અને મહેનતમાં અડીખમ, કુશળ તરવૈયો, સ્પોર્ટમાં અનેક વિધ મેડલ્સ.. આવી ઘણી બધી સિદ્ધિઓ તો હાઈસ્કુલ સુધીમાં ....
જોત જોતામાં ગ્રેજ્યુએશન પૂરુ થઈ ગયું, ઘણા વિદ્યાર્થી નજીકના મહાનગરમાં અભ્યાસ કરવા ચાલ્યા ગયા. પલાશનો મુકામ તો આ જ કોલેજમાં હતો. કાયમ વિખરાયેલા વાળ વાળો પલાશ કોના દિલમાં કાયમી રાત -વાસો કરશે, એ ચુંટણીના પરિણામ જેવી બાબત ગણાતી.....
તમામ કોલેજની મોટા ભાગની સમ-વયસ્ક યુવતિઓ વેલેન્ટાઈન કાર્ડ દ્વારા પ્રેમનો પ્રસ્તાવ અર્પણ કરી ચુકી હતી. પરંતુ, તમામ હારેલા ઉમેદવારની માફક... આ હારેલાં ઉમેદવારોમાં એક પોતે પણ હતી. પરંતુ પોતે દોસ્તી તરીકે ટેકો જાહેર કરી પલાશની સાથે આગળની ટર્મ પૂરી કરવી એવો નિર્ણય લીધો હતો, રખે, રી-ઈલેકશન થાય અને .......
અને આ તેનું અને ક'દી ક્લાઈમેક્સ સીન બની ન શકયુ. એક સારા દોસ્તમાં હોવા જોઈએ તેનાથી અનેક ગુણો પલાશમાં મોજુદ હતા. બ-ખુબી દોસ્તી નીભાવી. અને પીજી બાદ પલાશ કોલેજ છોડી ચાલ્યો ગયો જાણે હવામાં ગાયબ થઈ ગયો. અને મળ્યો તો છેક ૨૭ વર્ષ બાદ .........
અતિતના રંગ મંચ પર વર્તમાનનો પડદો પડી ગયો. એક ઉંડા શ્વાસ સાથે સપાટી પર આવેલી ખારાશને દુર કરવાનો યત્ન કર્યો. તો પણ તાળીઓના ગળગળાટ માફક આંસુઓ ગાલના સુંવાળા માર્ગને પસાર કરીને........... તેવામાં જ એક મૃદુ હાથ તેના ખભે આવ્યો, અને ઝડપથી તંદ્રાને ખાળતા પાછળ જોયું.
પાછળ જોયુ તો તેના મિ. હસબંડ હળવે હળવે સ્મિત વેરવા લાગ્યા અને કહેવા લાગ્યા, 'જેને ચાહતા હોઈએ તે ક'દી મળતા નથી, જે તમને ચાહતા હોઈ તે ક'દી તમને ક્ષણ માટે એકલા (વિષાદી) છોડતા નથી. ' 'હમ' આંસુને લુછતાં લુછતાં પતિની છાતીમાં બાળક જેવી ઢીકી મારી અને હસી પડી.
'આજે ૨૭ વર્ષ બાદ મારી ઝાકળની આંખે ઝાકળ બાઝવાનું કારણ જાણી શકુ?' 'હમ'. 'આજે ખાલી હમ્મથી કામ નહિ ચાલે, આજે તો ઝાકળ વાદળ બને તો તેને જીલવા......'
'બસ, બસ, અહિં પણ કાવ્ય રચવા લાગ્યા કે શું? ઝાકળે પ્રશ્ન સાથે મીઠી ટીખળ કરી.
'સાંભળો, મે તમને પ્રથમ રાત્રીએ મારો નાનકડો ને અડધો અધુરો અતિત કહ્યો હતો, તે અતિતને વર્ષો બાદ જોયો છે' કહેતા ઝાકળે પલાશ તરફ આંગળી ચીંધી. 'અરે વાહ, તો તો આપણે મળવુ જોઈએ, સોરી તારે મળવુ જોઈએ' કહી મિ.હસબંડ યાને ફાલ્ગુને સ્મિત વેર્યુ.
'જા, નીચે જઈને મળીઆવ', 'પણ'...... 'પણ બણ ને માર ગોળી, અત્યારે મળી લે.' કહી ફાલ્ગુને હળવો ધક્કો માર્યો. ઝાકળ એક ઈંચ જેટલુ પણ ખસી નહિ ઉલટા ફાલ્ગુનને પડખેથી ભેટીને ઉભી રહી ગઈ.
ફાલ્ગુને ફિલ્મી અદાકારની ઢબે ઝાકળને ઉંચકીને એસ્કેલેટર સુધી લઈ ગયો, પછી બાકીનું કામ એસ્કેલેટર કરવા લાગ્યુ, ઝાકળ તેને બાઝીને વળગી રહી હતી આથી પોતે પણ........
'હેલ્લો મિસ્ટર પલાશ', 'હાઈ'.. તમે અને પછી તું અને સાંભરે વિસરેની અડધી મિનિટની વેળા. અને બાજુમાં સામે રહેલા ડકવર્થ કાફેમાં ગોઠવાયા. કોફી અડધી પૂરી થઈ હશે કે તેવાંમાં પલાશની પત્નિ આવી, અને પલાશ તેને ઓળખાણ આપવા લાગ્યો, 'મીટ માય કોલેજ ફ્રેન્ડ મિસ્ટર ફાલ્ગુન......ઝટપટ કોફીને ન્યાય આપી, બાય કહી પલાશ પત્નિ જોડે મોલમાં અંતર્ધ્યાન થઈ ગયો...
ઝાકળ ફાલ્ગુન સામે જોવા લાગી, ફાલ્ગુન પણ અનુતર હતો. બન્ને વચ્ચે એક અલગ જ ચુપકીદી છવાય ગઈ. ફાલ્ગુને ચુપકીદી તોડતા કહ્યુ, 'ઝાકળ મારી ઓળખાણ શા માટે આપવી પડી પલાશને ? કશુ તને સમજાયુ ??? 'હાં' ઘણુ બધુ અને ઘણુ બધુ અધ્યાહારે, પણ તમને કશું સમજાયુ?'
'હાં, શંકાની જીવાતે મહોરેલી આંબાવાડીને, ટહુકા સમેત બાળી મૂકી છે.'
ડો હિતેષ એ. મોઢા
No comments:
Post a Comment